In Polen zijn de dorpjes het Oosten en de steden het Westen (kort door de bocht)

We zigzaggen om de gaten in het weggetje te ontwijken, en wanneer dat niet lukt worden we op en neer geschud. Zo trekken we naar de Poolse havenstad Gdansk. Aan het wegdek is duidelijk te zien dat men vaak heeft geprobeerd het beter te bereiden te maken, maar veel merken we daar niet van.

Aan beide zijden zien we donker dennenbos en soms als de bomen zich even terugtrekken en plaats maken voor een heide of graanveld reikt het uitzicht verder. Sommige van deze graanvelden zijn al geoogst, in andere staat het graan nog tot aan je knieën. Veel tegenliggers hebben we niet.

Eens in de zoveel tijd rijden we door een dorpje heen. Meestal staat er halverwege het dorpje een klein kerkje. De dorpjes zien er enigszins treurig uit, zo uitgestorven dat ze zijn. De weinige mensen die we zien, lopen langzaam en zijn vaak al oud. Ook staan er vaak in de dorpjes kleine Sovjetflats. Veel van de flatjes zijn tegenwoordig overgeschilderd met vrolijk kleuren om ze vrolijker te laten lijken. Nu ik in de afgelopen week (en jaren) tientallen van dit soort flats heb gezien, helpen de kleuren niet echt meer. Aan de rand van de dorpjes staan geregeld grote schuren, gemaakt van van rood-bruine baksteen met bruine dakpannen. Af en toe staan er ook kleine fabriekjes.

Processed with VSCO with a6 preset
‘Plaspauze’ 

Tijdens het schrijven van dit stukje bedenk ik me dat ik dit stukje haast zou kunnen hergebruiken in m’n stukje voor Rusland. Althans, zo is mijn beeld van Rusland. Om Moskou te bereiken zullen we 11 uur lang door een vrij leeg gebied moeten rijden. Ik verwacht dat het vergelijkbaar is met wat we nu zien, maar dan nóg ‘oostblokkeriger’.

Toch moet ik noemen dat Polen niet een of ander armzalig voormalig oostblok-land is. In de dorpjes lijkt de klok dan iets achter te lopen, geldt dit echter niet in de steden. Enkele kilometers van het kleine weggetje waar wij overheen rijden, liggen grote snelwegen met nog grotere geluidsschermen. Ook zou je in grote delen van de grotere Poolse steden zoals Warschau bijna vergeten dat het land zo oostelijk ligt. Je ziet dezelfde auto’s, winkels, iPhones en veel nieuwe wegen. En last but not least: ook aan wifi is er geen gebrek. En dat is dan weer handig om stukjes te uploaden als deze.

Processed with VSCO with a6 preset
Klein stadje waar we doorheen reden

Processed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with a6 preset

Processed with VSCO with a6 preset
Enigszins misleidend beeld: dit is juist een nieuwe weg
Advertenties

Berlijn heeft ‘iets’, en ik weet nog steeds niet wat

Afgelopen maandag was ik weer terug m’n Liebelingsstadt. Waar ik als 13-jarig jochie voor het eerst in m’n leven fietste over de grootse Karl-Marx-Allee en het fietsen over de keitjes in Friedrichshain echt bloedirritant vond, begon ik ook van de stad te houden. Berlijn heeft iets, want niet lang erna ging ik er weer heen en een jaar daarna kon ik het ook niet laten. En soms, als ik lekker op de bank een boek lees en de regen tikt zachtjes tegen het raam aan, denk ik ‘ik wil naar Berlijn’. Dan kijk ik een kwartier lang foto’s van Berlijn en zoek ik leuke koffietentjes en musea op. Daarna check ik m’n bankrekening en vraag ik me wanneer de volgende vakantie is. Die volgende vakantie was afgelopen maandag, en ook deze keer vond ik het geweldig. Op naar de volgende keer!

De dag zelf (tip: spot vooral de tips)

Dat maandag niet de beste dag is om een stad te bezoeken dacht ik diezelfde ochtend nog, maar in verloop van de dag draaide ik hierover bij. Dat sommige musea en winkels dicht zijn, is inderdaad een groot minpunt. Een maandag betekent echter ook dat je Berlijn ervaart op z’n allerallernormaalst. Zo loop je tussen hele schoolklassen kleuters die onderweg zijn naar een Kindergarten, met rugzakken om die voor hen zo groot zijn dat je bijna alleen een rugzak nog kunt zien, en niet de kleuter zelf.

Mocht je trouwens van vlooienmarkten houden: Berlijn is op zondag extra leuk vanwege de Flohmarkten in verschillende parken. Die in het Mauerpark is leuk, maar wel vrij druk en toeristisch. Op Arkonaplatz dat dicht in de buurt is van het Mauerpark, en op vast nog meer plekken vind je rustigere vlooienmarkten.

‘S ochtends vroeg zaten we aan de Spaanse chocolademelk bij Nibs Kakao (vlakbij de Kurfürstendamm) met bolletjes brood van een bakker van om de hoek. Het plan was om langs een aantal leuke punten in de stad te fietsen. Op de lijst stonden een aantal musea, dropwinkeltjes (op verzoek van mijn moeder), de Kreuzberg (de berg waar Kreuzberg’s naam van leent), Tempelhof (een oud vliegveld midden in Berlijn), de Berlinische Gallerie (museum met moderne kunst en fotografie) en nog een aantal plekken.

Oja, wat ook wel noemenswaardig is, is het hotel waar we de tweede nacht in overnachtten. Het stond in Friedrichshain, in Oost-Berlijn dus. Ik heb op mijn weg ernaartoe nog nooit zoveel Sovjetflats gezien, ik werd er haast droevig van. Dat het hotel zelf zich ook in zo’n flat bevond maakte het nog bonter.

Er hoeft niet veel op je lijstje te staan, want door de stad heen fietsen is al een ervaring op zich. De lange fietstocht door de stad heen loonde zeker. Het gebouw van het Tempelhof-vliegveld vond ik écht verbluffend. Het zag er niet zomaar uit als een vliegveld, maar als een soort kasteel dat in alles kracht en macht moest uitstralen. Het was in  de jaren ’30 één van de pronkstukken van de Nazi’s. Tegenwoordig is het een park, maar het wordt verbouwd zodat het weer gebruikt kan worden als een normaal vliegveld.

Processed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with a6 preset

Processed with VSCO with b5 preset
Tempelhof
Processed with VSCO with hb2 preset
Tempelhof
Processed with VSCO with b6 preset
Tempelhof
Processed with VSCO with a6 preset
Tempelhof
Processed with VSCO with b5 preset
Tempelhof
Processed with VSCO with hb2 preset
Tempelhof
Processed with VSCO with a6 preset
De Kreuzberg
Processed with VSCO with a6 preset
Vanaf de Kreuzberg

Processed with VSCO with a6 preset

WhatsApp-Image-20160721
Berlinische Galerie
Processed with VSCO with a6 preset
Uitzicht vanuit het tweede hotel

Processed with VSCO with a6 preset

Nog even over dat ‘iets’

Eerlijk gezegd wilde ik een stukje schrijven met de titel ‘Berlijn heeft ‘iets’, en dit is wat’. Echter, na al het peinzen en mijn ideeën te hebben opgeschreven, ben ik er nog steeds niet uit. Omdat ik het te schandalig vind om helemaal niks aan te leveren zal ik je meenemen in een paar minuten van mijn gedachtegang. Deze gaat als volgt:

  • Ik zou zeggen dat het de sfeer is, maar dat vind ik te makkelijk. Elke stad kent wel een sfeer die fijn is, of juist niet. Maar bij Berlijn is het niet de soort sfeer die duidt op gezelligheid, sterker nog, grote delen van het centrum doen me zelfs denken aan het, in mijn ogen, karakterloze en toeristische centrum van Londen. Het zit ‘m haast tussen de keitjes, achter de ramen van grote industriële panden, de rommeligheid: het is een architectuur-iets. (Deze zin vind ik achteraf nogal leeg, wat ik er mee probeer te zeggen is dat het juist de gebouwen en rommeligheden zijn die die de Berlijnse sfeer creëren.) Door deze rommeligheid geeft Berlijn je het gevoel dat het uitnodigt om te ontdekken.
  • Verwerping van het vorige: Maar rommeligheid en keitjes kennen wij ook wel in Amsterdam, of andere steden. Als rommeligheid de stad zou maken tot wat het is, zou je bij wijze van spreken kunnen voorstellen om op de grachtengordel wat Ajax en Feyenoord hooligans bij een te laten komen, en dan die maandagochtend erna te genieten van de ‘rommeligheid’. Rommeligheid vind ik ook te simpel dus.
  • Lekker cliché antwoord: Het zijn uiteindelijk de mensen, de Berliners, die de stad maken. Het is de Freiluftkino in Kreuzberg, de vele kunstwinkeltjes, de zaakjes met zelfgemaakte kleding, de street-art, de stadstuinen. Al deze genoemde initiatieven zijn echter vooral gebruikt door één groep: de bebaarde jongemannen op oude racefietsen met een MacBook in hun Fjällräven-rugzak.
  • De diversiteit heeft ook invloed op hoe Berlijn is, en wat ik er zo fijn aan vind. Maar ook hierover kun je genoeg tegenargumenten bedenken die het niet doen tellen als een kwalitatief argument, die ik je voor nu zal besparen.

Auf wiedersehen Berlin!

Ik kijk nu al weer uit naar de volgende keer dat ik naar Berlijn ga. Het liefste ga ik met de ICE, omdat ik nou eenmaal van treinen houd. Dat volgende bezoek zou zomaar op de terugweg van deze vakantie kunnen zijn. Anders heb ik nog een idee staan om in de week van 1 mei te gaan, de dag van de Arbeid.

Groetjes!

 

De eerste 700 kilometer

Heel soepeltjes verliep het eerste deel van de reis niet echt. Nog voordat we Amsterdam waren uitgereden, rook de auto naar gesmolten rubber. Aangezien het zondag was, konden we ook niet terecht bij onze autogarage. Het leek dus tot een lelijk scenario te komen: terugrijden en pas de volgende middag weg. Daar moet ik bij benoemen dat dat het  het gunstige scenario was, voor hetzelfde geld mochten we drie dagen wachten op de bestelling van een of andere speciaal onderdeel waarvan we het bestaan niet eens kenden. We hielden onze adem in dus.

Na een heel scala aan reddingspogingen en zelfs de hulp van een aardige ANWB-meneer kwam het allemaal toch goed. Dat er nu wat van de auto afgevijld is, hoort bij het avontuur zullen we maar zeggen.

imageimage

Rond elf uur ’s avonds reden we de stad in. Eerder waren we die avond gestopt in Braunschweig. Een stadje waar we geregeld komen als we op vakantie naar het oosten gaan. Tip: ’s ochtends kun je er bij Strupait het beste ontbijtbuffet van  heel Duitsland vinden.

imageimageimage

Een van de eerste dingen waar je Berlijn aan kunt herkennen als je de stad in rijdt is de diepte van panden. Op sommige van deze panden bevinden zich zelfs gigantische advertentiebanners of grote beschilderingen. Nadat we van de snelweg af waren hobbelden we over de Berlijnse keitjes.Deze romantiseer ik altijd thuis in Zaandam wanneer ik over Berlijn praat, alleen valt dat vies tegen als je op je fiets bijna op je muil gaat. Om niets te missen tuurde ik uiterst nieuwsgierg uit het raam. Aan veel straten hangen herinneringen, of stonden deze nog op het lijstje van plekken die ik nog graag wilden bezoeken. Naarmate we de stad in reden begon de virtuele kaart in mijn hoofd zich te vormen en vond ik het ongelofelijk gaaf om weer in mijn ‘lieblingsstadt’ te zijn.

Het oorspronkelijke plan om in de EU-landen op campings te overnachten zodat budgettechnisch we in Rusland waar de campings niet al te best zijn hotelletjes kunnen boeken, strandde al de eerste avond. Rond 12’en plofte ik neer op één van de zes bedden in de grote hostelkamer, die wij met z’n drieën mochten gebruiken als gewone hotelkamer.

Dat het een hotelkamer was, en geen hostelkamer, kwam wel goed uit. De nachrust die ik die nacht opdeed kwam me de volgende dag nog goed van pas toen we op onze van-thuis-meegenomen fietsen de halve stad afreden.

Op naar het (verre) oosten!

Auto volgepropt, fietsen achterop en de accu van m’n camera opgeladen. De taken op het takenlijstje van de avond voor vertrek zijn allemaal afgestreept. Dit is ook de laatste takenlijst voor een tijdje. Daar zijn vakanties namelijk voor.

Plannen zijn er wel. Ambitieuze vakantieplannen deze keer, vind ik zelf. Na de schrik van het Zuid-Frankrijk dat lichtelijk overbevolkt bleek te zijn met Nederlandse kaaskoppen verlegden we route meer naar het oosten. Het werd een rondje Berlijn en Polen. Dat jaar daarop stond ik erop dat we Budapest zouden bezoeken, zonder spijt, want Budapest was werkelijk prachtig. Het plan was om er 5 dagen heen te gaan, maar het werden zeven druk bezette dagen, en we verlieten de stad dan ook met verdriet in ons hart. Ook de route ernaartoe met kleine Duitse stadjes als Bamberg en grotere steden als München, de Oostenrijkse bergen en op de terugweg het indrukwekkende Wenen was een succes. Nu na twee keer het oosten bezocht te hebben verlengen we de route een beetje. Hoe oostelijker je rijdt, hoe groter het avontuur. Deze keer zien de vakantieplannen er namelijk als volgt uit:

Morgen rijden we eerst naar Berlijn, het is altijd fijn om in Berlijn te zijn. Daarna gaan we naar de Poolse havenstad Gdansk. Ik ben heel benieuwd hoe die stad eruitziet. Daarna zet de reis zich voort door Litouwen en Letland. Dit was allemaal nog EU, in Letland steken we de grens over naar Rusland en vanaf daar begint het échte avontuur. Het is 11 uur rijden naar Moskou vanaf het Letse stadje Daugavpils, dus dat is nog een heel eind. Ook is er onderweg niet bijzonder veel te zien, zo zag ik vanmiddag dat een van de twee ‘grotere steden’ slechts 60 duizend inwoners telt. Ach ja, het hoort bij het avontuur zullen we maar zeggen.

Dat er weinig te doen is, is trouwens eigenlijk niet zo heel erg. M’n tas zit propvol aan boeken en ik ben dan ook van plan er een hele hoop te lezen. Ongeveer de helft van de boeken gaan over politiek, maar om de vakantiesfeer erin te houden bestaat de andere uit romans. Wie weet volgen er nog recensies op dit blog!

In totaal praten we over zo’n 2600 kilometer. Aan één stuk doorgereden zo’n 32 uur. Een pittige tocht dus. Maar er wacht zeker iets moois op ons, niets minder dan Moskou. Ik ben van plan onderweg stukjes online te zetten, eveneens foto’s, al denk ik ook dat dat soms wel enige vertraging zal oplopen. Tot in Moskou!

Ver buiten de ring met Dusty Springfield

Nog voordat ik zondagochtend in mijn trein zat, kwamen de eerste stofjes vrij die het vakantiegevoel in mijn hersenen altijd doen aanwakkeren (zie volgende alinea voor begripsomschrijving): door mijn enthousiasme om in een trein te zitten waar ik nog niet eerder in had gezeten had je me net zo goed wijs kunnen maken dat we onderweg waren naar Berlijn. Ik had niet gedacht dat ik het ooit zou zeggen, maar ik zou zomaar zodra ik met pensioen ga (dat duurt nog heel lang hoor) treinspotter kunnen worden. In mijn geval bestaat er een soort verband dat hoe meer uren ik in een trein doorbreng, hoe meer ik van deze voertuigen ga houden.

In de trein van Breda naar Tilburg sloeg het vakantiegevoel al helemaal aan. Ik zal even uitleggen wat dat betekent. De omgeving hoeft niet per sé zó anders te zijn, maar je doet in ieder geval alsof. In mijn geval zet ik grote ogen op, kijk ik fanatiek om mij heen en in deze vrolijke bui krijg ik ook nog eens extra zin om heel veel mensen gedag te zeggen. De conducteur weet mijn ‘goedemorgen’ op zo’n moment dan ook onmogelijk te ontwijken.

Andersom heb ik de conductrice’s vrolijke ochtendgroet ook niet onopgemerkt gelaten. Terwijl de coupé mooi oplichtte door de ochtendzon was de vrolijkheid van de conductrice helemaal op de juiste plek: ik keek er super veel naar uit om in Tilburg te arriveren en de ochtendbrakheid begon net een beetje uit m’n lichaam te trekken. In m’n verbeelding zou de trein er zelfs harder van gaan rijden.

Zodra ik het woord ‘Tilburg’ of ‘Brabant’ in mijn mond neem of waarschijnlijk ook als ik het hier opschrijf, trekt dat nogal wat aandacht en fronsende blikken onder mijn Noordelijke vrienden. Ik was onderweg naar Madelon (spreek het vooral uit op z’n Frans, dat klinkt zo mooi) en aangezien zij (nog) onder de rivieren woont, werd Tilburg de eindbestemming die ik in 9292 invulde.

Daar werd ik rondgeleid langs alle (gesloten) winkels, zaten we aan de kade van het kanaal en klom ik, zoals echte Tilburgenaren en de lokale hangjeugd dat doen, op de fontein van het Stadhuisplein. Na een korte kennismakingslunch met huize Verbeek, en administratieve zaken als een bezoek aan de wc, wat altijd leuk is bij nieuwe huizen, tenzij je een tegeltje aanziet als lichtknop en je even later nog net aan het tegeltje weet op te hangen voor het te pletter viel, draaiden we plaatjes van Metronomy en Dusty Springfield. Daarna imiteerde Madelon een Egyptenaar (zie foto hieronder) en wat de link met Brabant en het oude Egypte is, ben ik even kwijt. Doet er ook niet toe, want zoals ik de vorige keer ook noemde, het was gezellig, en als het gezellig is vallen dat soort lastige correcties weg.

Verder wandelden we door bossen, aten we Marokkaanse Kefta en schoot ik veel plaatjes die hieronder te zien zijn. Groetjes!

Processed with VSCO with hb2 presetProcessed with VSCO with hb2 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with b4 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with b1 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with b3 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with b3 presetProcessed with VSCO with hb2 presetProcessed with VSCO with hb2 presetProcessed with VSCO with hb2 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with hb2 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with hb2 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with hb2 preset

Processed with VSCO with b5 presetIMG_0539Processed with VSCO with hb2 presetProcessed with VSCO with a6 presetProcessed with VSCO with a6 preset

 

 

 

 

 

Op een festivaltrein door het leukste continent van de wereld

Uitgezwaaid en wel wijdde ik de eerste vijf minuten aan het om m’n tas heen knopen van m’n natte shirts die net uit de droger kwamen. Als je die niet goed droogt maak je op een festival namelijk onmogelijk vrienden, op elke gelegenheid is dat eigenlijk wel het geval. Dat kan ik met zekerheid zeggen omdat ik dat eerder niet wist, en dat heb ik toen geweten ook. Zo heeft mijn kamer wekenlang naar een Groningse meststal geroken tot ik een handdoek ontdekte die ik iets te laconiek op zij had gelegd om later in de was te stoppen. Op de trein werd mij nog verteld dat ik door deze verstandige daad op mijn niet-zo-oude leeftijd en met mijn geringe festivalervaring door dit inzicht al helemaal beschikte over de juiste festivalmindset.

Op Amsterdam Centraal zou ik Nando, Tycho en Laurens treffen. Met de nadruk op ‘zou’, want het liep anders. Als een soort romantische uitzwaai-scène à la Titanic groetten we elkaar van een grootse afstand terwijl ik op de pond steeds verder van wal afdreef, waar de jongens nog stonden.

Bij het inchecken op het dok van Eye ontmoette ik mijn persoonlijk treinwagon-revisor Ali, die ik daarna nauwelijks nog gezien heb omdat ik wegens (gezellige) omstandigheden mij, in de uren dat ik niet sliep, aansloot bij de wagon van Eva aansloot. Coupé 9 was namelijk dé shit: ballonnen, glitters, mooie verhalen, soepele dansmoves en nog veel meer. De coupé met de meeste feesthoedjes én de vrolijkste slokjes op.

Processed with VSCO with hb2 preset
Op het dok van Eye aan het wachten.

Die avond genoot ik van het magische geluid van een saxofoon en dansten we met de halve trein de nacht door. Met als gevolg van al deze vreugd een gescheurde broek van Tycho. Bad Bentheim, de Eva’s van verschillende generaties, bieroma en nog vele andere gekke verhalen hebben we allemaal mee mogen maken.

Zoals afgesproken stond ik stipt 9 uur aan Tycho’s bed toen we Praag naderden. Dat ik hier enkele weken eerder ook was geweest maakte niks uit, het was immers gezellig.

IMG_0163.JPG
Niet dat Praag goed te zien is op de foto, maar in theorie is dat ’t wel.

In de zaal van Praag’s Acha theater lagen Tycho, Laurens en ik op de grond om uit te rusten terwijl een groot deel van de zaal al om 11 uur helemaal los ging. De blijheid en het enthousiasme van alle reizigers was echt absurd. Ook absurd leuk trouwens.

Met een lege maag (het ontbijt was namelijk op) en een teleurstellend Praags ijsje op (het was niet lekker), maar mét een Tsjechische papegaaienknuffel (genaamd Reiner de Vliegenier) kochten we even later slingers en feesthoedjes voor de jarige van coupé 9: Sanne. Tijdens de reis hebben wij dan ook vele bewonderaars gehad voor de look en feel van onze coupé.

Processed with VSCO with hb2 preset
De balunatics van coupé 9. Van links naar rechts in ‘zitvolgorde’: Margriet, Sanne, Laurens, Isabel, Araik, Tycho en Annika.

In Bratislava zaten we aan het ijs, dansten we samen met een groep Slowaken op de muziek van een Slowaaks bandje en kregen we een stoomcursus Slowaakse taal  van een Slowaaks meisje dat als vrijwilliger hielp de groep naar het station te begeleiden. Zo kunnen we nu ‘doei’ zeggen, dat klinkt namelijk als ‘Meisa’.

Processed with VSCO with a6 preset

Processed with VSCO with b3 presetProcessed with VSCO with c3 preset

Voor de nacht van vrijdag op zaterdag had ik ook ‘dansplannen’ maar rond een uur of één ging bij mij toch echt het lichtje uit. In wagon 1 werden er ’s nachts films gedraaid dus besloot ik daar eens een kijkje te gaan nemen. Negen wagons verder mezelf banende door het smalle gangpad bleek de weg er naar toe nog een pittige tocht te zijn. Veel van de film kan ik me niet herinneren. Ik kan me nog wel herinneren dat ik naast Laurens ben gaan zitten. Ook dat ik de (anti-communistische zwart-wit)film erg goed vond, maar dat de verhaallijn voor mijn gevoel wel heel grote sprongen nam. Achteraf bleek dat ik in slaap was gevallen, zelfs zo erg dat Laurens mij met moeite wakker kreeg toen de film was afgelopen.

De volgende ochtend in de trein had ik samen met Nando en één van mijn coupégenoten (van wie ik de naam vergeten, echt stom, en haar visitekaartje ook kwijt ben geraakt, extra stom) een goed gesprek met Chevan, die verslag uit bracht van de reis. Chevan komt uit Damaskus en woont sinds 3 jaar in Nederland. We hadden een goed gesprek over onderwerpen zoals de situatie in Syrië en Irak op het moment, maar ook over hoe het kan dat zoveel mensen zich opeens zo fel tegen vluchtelingen en Europa keren. De negatieve gevoelens over de Brexit van een week eerder waren dan ook op deze treinreis, met als thema Europa, overal te merken.

Processed with VSCO with a6 preset

In Keulen hadden we Freizeit. Met coupé 9 bezochten we Museum Ludwig en daarna, toen we bijna omvielen van de honger, zaten we aan een echte Duitse Currywurst. In de laatste uurtjes streden Tycho en ik in een rap-battle en dansten we op minder dan een kwart vierkante meter tot we het thuisland weer in reden. Eenmaal uitgestapt zat het avontuur erop. Met een luid applaus maakten we de Europe Endless Express duidelijk dat we er bij de kerstmis editie weer bij zijn.

Als bonus heb ik een bijzondere foto van zeer uniek gordijn..

Processed with VSCO with a6 preset