Misschien moet ik die wielerambitie dan toch maar laten schieten – Terug in Amsterdam #1

Met mijn hoofd vol voetbaltermen kon ik begin september trots aankondigen dat ‘de transfer nu echt rond is’: ik woon weer in Amsterdam. Ditmaal woon ik op mezelf, begin ik aan mijn tweede studiejaar en ga ik aan de slag bij VoorUit, via hen ‘huur’ ik de woning door vrijwilligerswerk in de wijk te doen. Ik zal de buurt door en door leren kennen.

Ik had verwacht dat de eerste maand slopend zou zijn, en hoewel dat ook grotendeels bleek te kloppen, kwam dat vooral door mijn eigen wil om zoveel mogelijk uit mijn nieuwe plekje in Amsterdam te kunnen halen. Hierdoor was ik vermoedelijk minder thuis dan dat ik op m’n fiets zat, mezelf door regen en wind trappend naar allerlei leuke avonden. Heel veel avonden met prachtig Ajax-voetbal, boeklezingen, filmbezoeken, vrienden die bleven eten, verjaardagsfeestjes en studieborrels.

Inmiddels ken ik misschien wel zeven verschillende routes om van de Universiteit naar mijn stek in Slotervaart te fietsen, zigzaggend tussen Turkse bakkers, parken, hippe koffietentjes, tramsporen en bouwputten in. Het zijn de vele kanten van mijn lievelingsstad die ik dagelijks zie dat het fietsen zo leuk maakt. De verschillende tijdstippen waarop ik mij door de stad heen baan, brengen steeds verschillende Amsterdammers de straat op, en alledrie – het centrum, Amsterdam West en Slotervaart – vormen haast een aparte stad. Iedere vijf minuten fietsen verder maakt men praatjes in een ander accent, waar ik maar al te graag aan meedoe.

Het liefst fiets ik maniakaal hard, de bolletjestrui zal ik op deze drukke straten niet kunnen halen maar ik ambieer wel de leiding van het Amsterdams amateur-peloton. Bij iedere inhaalactie op de Kinkerstraat hoop ik maar dat mijn stuur niet te breed is voor het smalle fietspad. Daar haal ik oud barrel na bakfiets in, om uiteindelijk toch weer samen bij het stoplicht te wachten tot ons verdere toegang wordt verschaft.

Het was een zware maand, niet alleen omdat ik hard wilde fietsen, maar hard wilde werken in het algemeen. Maar een maand lang alles goed willen doen – van privé tot aan werk – en daarnaast heel veel leuks doen is te veel. Daarom heb ik deze eerste week van oktober besteed aan zinloos omfietsen, gezellig thuiszitten, burgerlijke huistaken als opruimen, niet-studiegerelateerde boeken lezen en zojuist aan dit stukje.

Misschien moet ik die wielerambitie dan toch maar laten schieten.

 

Donderdagnacht 3/4 oktober 2019

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s