Op reis naar verweggistan en dit nam ik uit september mee

Voor de duidelijkheid: wegens een korte nacht, een vlucht en een mega interessant dagprogramma is dit blog net als onze eerste vlucht (spoiler!) vertraagd. Met ‘morgenochtend’ bedoel ik de ochtend van vertrek: 5 oktober. 

Nu ik nog thuis ben

Morgenochtend stap ik in het vliegtuig om voor twee weken rond te reizen in verweggistan. Geen vliegtuig, boot, auto of tram heeft mij dan ooit zo ver gebracht. De afstand tussen mijn bed thuis en dat van mijn eerste hotel (in Tashkent) is om precies te zijn 4891 kilometer, een hele hoop dus. Nu ik de hoofdstad heb genoemd, kan ik het land ook wel verklappen: ik ga naar Oezbekistan.

Ingeklemd tussen wereld’s grootmachten, aan de noordkant Rusland, in het Oosten China, en in het zuiden (van West naar Oost) Iran, Afhanistan en India ligt het nog altijd geografisch ideaal om te dienen als doorvoerroute. In de tijd van de Zijderoute waren het kamelen die porselein en ivoor naar het Westen brachten, nu zijn het treinen die over de Chengdu-Tilburg-Rotterdam-Express computers en telefoons leveren.

Het gebied is meerdere malen onder de voet gelopen door grote omliggende mogendheden, dus aan variatie in culturen heb ik komende twee weken geen tekort. Wat ik er allemaal ga zien, verschijnt vanzelf op dit adres!

Nog voordat het inpakken van m’n tas een zorg was

Amsterdam  Ik bracht in september vele bezoekjes aan Amsterdam, zoals gebruikelijk. Ik vierde het einde van de vakantie met Max en Hessel door een appeltaart aan de gracht op te smikkelen. Het einde van de vakantie valt eigenlijk op geen enkele manier te vieren, dus deden we maar alsof. Je kunt het schooljaar immers beter positief beginnen.

In deBalie was ik ook meerdere malen te vinden. Een enkele keer een uur te vroeg, dus maakte ik – zoals ik dat als kind ook deed op de camping in Groningen – een avondwandeling in het Vondelpark. Het eerste bezoek was aan Politieke Junkies, de VS editie. Als je politiek een beetje leuk vindt, geloof je in je vrolijkheid aan het einde van de avond de gespreksleider nog echt dat aan de bar het tweede deel van het programma begint. Werkt echt zo. Het tweede bezoek was aan de premiere van de documentaire Weiner, over een Amerikaanse politicus die ondanks z’n populariteit, onder andere vanwege z’n authenticiteit (serieus, check deze video), op z’n muil gaat doordat hij buiten z’n huwelijk om met vrouwen sext (voor alle lezers van boven de 40: sexting komt van het woord texting, het Engelse woord voor SMS’en. Maar dan is het onderwerp der gesprek eh, simpelweg sex, met persoonlijke plaatjes.) Dat alsmaar aan niet genoeg aandacht kunnen komen kennen we ergens van.. *kuch* Bill Clinton *kuch*.

Amsterdam was ook gaande op het gebied van de Jonge Socialisten (dé onafhankelijke jongerenvereninging in de PvdA, in ’t kort: leuke club). Sinds Juni zit ik in het bestuur van de Amsterdamse afdeling en als het gaat om activiteiten was het zeker een goede maand. Ik zat samen met Thomas m’n eerste Politiek Café voor, met als geïnterviewde niemand minder dan de hoofdredacteur van Het Parool: Ronald Ockhuyzen. Ook organiseerden we een VrijMiBBQ, een Nieuwe Ledenavond in de Stopera en een VrijMiBo. Het bestuursuitje op zondagavond was ook feest, voor de economieles de volgende ochtend om  half 9 had ik echter iets minder ruimte in m’n hoofd.

Daarnaast heb ik een zaterdagmiddag buitengewoon goed besteed. Ik maakte foto’s, dronk koffie met Rens, at kibbeling met dezelfde Rens in het Oosterpark en maakte in datzelfde park m’n Aardrijkskunde huiswerk. Rekening houdende met het warme weer kocht ik voor een vriendin als cadeautje een meloen waarvan ik de naam alweer vergeten ben. Dat het een goed idee was, bevestigde Naomi even later toen ik het fruit liet zien, nadat we een ijsje waren gaan halen.

Rotterdam  In Rotterdam, het eindstation van de eerdergenoemde treinlein die grotendeels met de Zijderoute overlapt, partycrashte ik onverhoopt de Wereldhavendagen en greep ik die kans snel om me tussen de zwaaiende armen en al het enthousiaste gezang te banen en snel er een plaatje van te maken. Daarna moest ik snel naar het station rennen voor de Verenigingsconferentie van de Jonge Socialisten.

Utrecht – De winnende stad van de maand was wel echt Utrecht. Niet alleen omdat m’n ‘toekomst’, als het gaat om m’n studiekeuze, een stuk meer gericht is op deze mooie stad, ik heb er ook een hele hoop (leerzaam) plezier meegemaakt. Zo heb ik er mijn instagram-story-debuut gemaakt met het programma 24curry, en later 24noodles, bij Sophie in de keuken. Ze woont sinds kort op haar zelf in Uutje, deelt er filosofische inzichten en gaat voor school verplicht naar tientallen films. Daarnaast leert ze mij dus koken. Geen gekke stad, nietwaar?

In diezelfde stad sjeesden we (ik op een ov-fiets, zo leuk) naar Knielen op een bed violen waar o.a Barry Atsma in speelt met allemaal van die mooie kleren die tegenwoordig onder het label ‘vintage’ vallen. Ik had verwacht de filmzaal een stuk somberder te verlaten maar de laatste adem van Jan in de film deed ons zo in de lach schieten dat al het verdriet door onze vreugd werd weggevaagd en we alleen nog dié passage konden herinneren. Na 1,5 uur streng katholieke angst voor de hel te hebben aangezien, voldeed ‘ik ben geen mens, ik ben een worm’ niet helemaal aan ons verwachtingspatroon.

Ook bezocht ik de eerste Utrechtse editie van Mensen Zeggen Dingen. Een avond waarbij studenten, de stadsdichter en andere literaire helden op het podium hun bewonderenswaardige taalkunst presenteren. De mensen die niet dingen (waaronder een hele hoop leuke HKU mensen) zeiden waren ook allemaal leuk, dus ga er vooral studeren / wonen / werken! Ik moet hierbij noemen dat ik, nu ik dit schrijf, Go Your Own Way luister van Fleetwood Mac dus vandaar de korte aanmoediging om leuke dingen te doen.

Op Spotify – De zomervakantie kampioen, Frank Sinatra, is na weken lang meezingen vervangen door ’70s pop en Jaques Brèl. Gezien mijn gebrekkige frans blijft het bij de laatste artiest slechts bij mee-neuriën.

In de trein – In m’n lievelingsvoertuig (de trein, duhh) ben ik begonnen aan een nieuw boek: Tonio. Droevig, maar dat ben ik wel gewend als het gaat om m’n boekenlijst, hahaha. Ik moet zeggen dat het verhaal wel erg sterk lijkt op de vorige roman die ik las (Het Onzichtbare Geluk van Andere Mensen van Manu Joseph, leestip!).

Dat was ‘m voor september. Tot in Oezbekistan! 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s