Op een festivaltrein door het leukste continent van de wereld

Uitgezwaaid en wel wijdde ik de eerste vijf minuten aan het om m’n tas heen knopen van m’n natte shirts die net uit de droger kwamen. Als je die niet goed droogt maak je op een festival namelijk onmogelijk vrienden, op elke gelegenheid is dat eigenlijk wel het geval. Dat kan ik met zekerheid zeggen omdat ik dat eerder niet wist, en dat heb ik toen geweten ook. Zo heeft mijn kamer wekenlang naar een Groningse meststal geroken tot ik een handdoek ontdekte die ik iets te laconiek op zij had gelegd om later in de was te stoppen. Op de trein werd mij nog verteld dat ik door deze verstandige daad op mijn niet-zo-oude leeftijd en met mijn geringe festivalervaring door dit inzicht al helemaal beschikte over de juiste festivalmindset.

Op Amsterdam Centraal zou ik Nando, Tycho en Laurens treffen. Met de nadruk op ‘zou’, want het liep anders. Als een soort romantische uitzwaai-scène à la Titanic groetten we elkaar van een grootse afstand terwijl ik op de pond steeds verder van wal afdreef, waar de jongens nog stonden.

Bij het inchecken op het dok van Eye ontmoette ik mijn persoonlijk treinwagon-revisor Ali, die ik daarna nauwelijks nog gezien heb omdat ik wegens (gezellige) omstandigheden mij, in de uren dat ik niet sliep, aansloot bij de wagon van Eva aansloot. Coupé 9 was namelijk dé shit: ballonnen, glitters, mooie verhalen, soepele dansmoves en nog veel meer. De coupé met de meeste feesthoedjes én de vrolijkste slokjes op.

Processed with VSCO with hb2 preset
Op het dok van Eye aan het wachten.

Die avond genoot ik van het magische geluid van een saxofoon en dansten we met de halve trein de nacht door. Met als gevolg van al deze vreugd een gescheurde broek van Tycho. Bad Bentheim, de Eva’s van verschillende generaties, bieroma en nog vele andere gekke verhalen hebben we allemaal mee mogen maken.

Zoals afgesproken stond ik stipt 9 uur aan Tycho’s bed toen we Praag naderden. Dat ik hier enkele weken eerder ook was geweest maakte niks uit, het was immers gezellig.

IMG_0163.JPG
Niet dat Praag goed te zien is op de foto, maar in theorie is dat ’t wel.

In de zaal van Praag’s Acha theater lagen Tycho, Laurens en ik op de grond om uit te rusten terwijl een groot deel van de zaal al om 11 uur helemaal los ging. De blijheid en het enthousiasme van alle reizigers was echt absurd. Ook absurd leuk trouwens.

Met een lege maag (het ontbijt was namelijk op) en een teleurstellend Praags ijsje op (het was niet lekker), maar mét een Tsjechische papegaaienknuffel (genaamd Reiner de Vliegenier) kochten we even later slingers en feesthoedjes voor de jarige van coupé 9: Sanne. Tijdens de reis hebben wij dan ook vele bewonderaars gehad voor de look en feel van onze coupé.

Processed with VSCO with hb2 preset
De balunatics van coupé 9. Van links naar rechts in ‘zitvolgorde’: Margriet, Sanne, Laurens, Isabel, Araik, Tycho en Annika.

In Bratislava zaten we aan het ijs, dansten we samen met een groep Slowaken op de muziek van een Slowaaks bandje en kregen we een stoomcursus Slowaakse taal  van een Slowaaks meisje dat als vrijwilliger hielp de groep naar het station te begeleiden. Zo kunnen we nu ‘doei’ zeggen, dat klinkt namelijk als ‘Meisa’.

Processed with VSCO with a6 preset

Processed with VSCO with b3 presetProcessed with VSCO with c3 preset

Voor de nacht van vrijdag op zaterdag had ik ook ‘dansplannen’ maar rond een uur of één ging bij mij toch echt het lichtje uit. In wagon 1 werden er ’s nachts films gedraaid dus besloot ik daar eens een kijkje te gaan nemen. Negen wagons verder mezelf banende door het smalle gangpad bleek de weg er naar toe nog een pittige tocht te zijn. Veel van de film kan ik me niet herinneren. Ik kan me nog wel herinneren dat ik naast Laurens ben gaan zitten. Ook dat ik de (anti-communistische zwart-wit)film erg goed vond, maar dat de verhaallijn voor mijn gevoel wel heel grote sprongen nam. Achteraf bleek dat ik in slaap was gevallen, zelfs zo erg dat Laurens mij met moeite wakker kreeg toen de film was afgelopen.

De volgende ochtend in de trein had ik samen met Nando en één van mijn coupégenoten (van wie ik de naam vergeten, echt stom, en haar visitekaartje ook kwijt ben geraakt, extra stom) een goed gesprek met Chevan, die verslag uit bracht van de reis. Chevan komt uit Damaskus en woont sinds 3 jaar in Nederland. We hadden een goed gesprek over onderwerpen zoals de situatie in Syrië en Irak op het moment, maar ook over hoe het kan dat zoveel mensen zich opeens zo fel tegen vluchtelingen en Europa keren. De negatieve gevoelens over de Brexit van een week eerder waren dan ook op deze treinreis, met als thema Europa, overal te merken.

Processed with VSCO with a6 preset

In Keulen hadden we Freizeit. Met coupé 9 bezochten we Museum Ludwig en daarna, toen we bijna omvielen van de honger, zaten we aan een echte Duitse Currywurst. In de laatste uurtjes streden Tycho en ik in een rap-battle en dansten we op minder dan een kwart vierkante meter tot we het thuisland weer in reden. Eenmaal uitgestapt zat het avontuur erop. Met een luid applaus maakten we de Europe Endless Express duidelijk dat we er bij de kerstmis editie weer bij zijn.

Als bonus heb ik een bijzondere foto van zeer uniek gordijn..

Processed with VSCO with a6 preset

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s